APOLOGIA.
212
minimè
constes,
alijs
quoque
minùs,
qui
paulò
antea
dixisti:
"Aqua
enim
uitae
rectè
dici¬
tur
pro
humore
uitali,
seu
radicali
uniuscuiusque
rei."
Adhuc
quaeris,
an
Spiritus
vini
ab
omnibus
Aqua
vitae
non
appelletur?
differentiam
in¬
ter
humidum
&
calidum
radicalia
non
fa¬
ciens:
qualis
es
tu
Medicus?
Nec
desinis
in
authoritatem
citare
Magistros
essentiarum
quintarum
contra
Theophrastum
(interim
te
discipulum
eius
fore
fingis)
ac
si
tantùm
vnica
via
foret
ad
artem
hanc,
quam
necessa¬
riò
cogeremur
omnes
ingredi.
Varios
autho¬
res
legisse,
vel
potiùs
intellexisse
non
vide¬
ris,
qui
diuersas
fore
vias
ad
vnum
&
eundem
finem
vel
scopum
tendentes,
breuiorem
ac
faciliorem
vnam
tamen
altera
fatentur
o¬
mnes.
Ex
his
mentem
collige
meliùs
Theo¬
phrasti,
quàm
antea
feceris
in
extractione
Spiritus
vini,
falsamque
falsò
ne
iudices
am¬
pliùs.
In
maiorem
insaniam
postmodum
sic
erumpis.
"Quis
unquam
Philosophorum
cum
Gebro
non
di¬
xit,
Aurum
esse
homogeneum,
ideò
secundum
Plinium
igne
indomitum.
&c."
Respondeo,
Quis
Leonis
Suauij
crassum
non
mirabitur
ingenium,
quod
cùm
Theo¬
phrastum
intelligere
non
potuerit,
Gebrum
intelligere
sibi
falsò
persuasum
habeat.
Non
vides
miserrime
homuncule
Gebrum
illu¬
dere