156
DE
LAPIDE
cepti
sunt,
qui
diu
laborant,
&
nihil
faciunt:
quia
extraneas
terras
addunt
in
sublimatio¬
ne.
Et
illud
quod
superius
ascendit,
sępius
sub¬
limant,
ac
faeces
subtus
remanentes
proijci¬
unt,
ignorantes
tandem
quid
sit
propriè
lapis
noster.
Nos
autem
non
volumus
per
partes,
quae
eleuantur
in
sublimatione,
remaneant
se¬
paratae
ab
his
quae
inferius
sunt:
sed
volumus
eas
iterum
in
vnum
conuenire,
&c.
Quia
post
primam
purificationem
quae
per
solutionem
completur,
non
inuenitur
quicquam
super¬
fluum,
nec
dimintutum
in
nostro
lapide.
Ex
his
igitur
patet,
quòd
in
extractione
animae
à
terra
anima
contraue
plus
purificatur,
subtili¬
atur,
fortificatur,
&
crescit
in
qualitate,
virtu¬
te
&
colore.
Efficitur
enim
vltimo
albissima
vt
nix:
terra
verò
inferius
descendit,
&
conti¬
nuè
immoratur
in
quantitate,
ac
debilitat
in
virtute.
Vnde
manet
deformis
&
mortua,
nec
viuisicatur
nisi
sibi
reddatur
anima
sua.
Quod
quando
fit,
anima
fluit
in
spiritum,
suum
cor¬
pus
&
aufert
omnem
eius
nigredinem,
ac
im¬
munditiam.
Et
quando
miscetur
cum
praedi¬
cto
suo
corpore,
fit
vnum
cum
eo,
&
vertit
ip¬
sum
in
spiritum,
et
inuariabili
colore
colorat.
Et
ex
hoc
habet
proprietatem
olei,
sicut
prius
aquae.
Aqua
enim
absuit
et
mundat:
oleum
ve¬
rò
tingit
et
colorat.
Sicut
enim
aqua
non
subi¬
to,
sed
paulatim
à
terra
ascendit,
et
secum
ani¬
mam