AD
ANTONIVM
VONICAM
TARVISINVM.
QVo
me
quo
Silides
rapitis
per
flumina
Nymphae?
Nec
fluitantis
equi
teneo
iam
lora:
nec
ipse
Consilii
compos
ualeo
discernere:
qua
me
Parte
regam:
Sic
hinc
terrent
maiora
fluenta:
Hinc
obstat
Coenosa
palus
&
lenta
tenaxque:
Et
qua
quadrupedis
possit
uix
ungula
uelli.
Haec
ego:
vectoris
dum
vi
ducebat
in
Amnem.
Sed
timor
omnis
erat
tamen:
ut
ne
gurgite
in
alto
Mergerer:
atque
expes
ferrer
quacunque
sub
undas.
Nam
neque
erat
spes
ulla
mihi:
neque
certa
fidelis
Auxilii
ratio:
Ingenti
sed
plena
pauore
Omnia:
&
expositis
passim
manifesta
periclis.
Ac
neque
quem
graii
quondam
finxere
Poetae:
Quoue
Lyram
plectrumque
tenens
est
uectus
Arioni
Auxilio
poterat
mihi
tum
se
ostendere
Delphin.
Nare
nec
exiguis
contento
in
flumine
ripis
Immanis
qui
me
sublato
gutture
Cetus
D
eglutiret:
vti
vatem
iam
mirus
lonam
Coepit
hiantiores
ac
vasto
sub
uentre
recondit.
Ille
Dei
haud
parens
monitis:
qui
iusserat
vrbem
Hunc
petere
extemplo
Niniuem:
mandataque
ferre
Horrenda:
in
Tharsos
cum
declinaret:
ut
ipsum
Tanquam
forte
Deum:
cernit
qui
cuncta:
lateret:
Nauem
conscendit
pauidus:
seseque
sub
imum
Ipse
gubernaclum
recipit:
pauitansque
recondit.
n
ii