IN
AVRORAM.
29
sed
philosophorum
arcanum,
&
ex
sententia
Pythagorae,
lapidem
eorum.
Hunc
quicunque
assecuti
sunt,
varijs
adumbrarunt
figuris
aeni¬
gmaticis,
deceptorijsque
similitudinibus,
com¬
parationibus
&
vocabulorum
fictionibus:
vt
posteris
eius
materia
saltem
occulta
foret,
cu¬
ius
nulla
vel
minima
haberi
posset
notitia.
EXPLICATIO.
Consequenter,
ac
per
ordinem
praecedentia
quaeque
capitula,
sequentib.
elucidare
conatur
author,
vti
quae
de
regressu
ad
vnitatem
suprà
sobriè
tetigerat,
nunc
dilucidiùs
resumat,
inquiens,
omnes
creaturas
ad
suam
vnitatem
adducendas,
asseuerasse
Magos,
&
hanc
in
subtilissimam
atque
diuinam
ascendere
naturam,
ope¬
rarique
miracula.
Nec
subticuit
qua
ratione,
quóve
me¬
dio
id
fieri
debeat:
purgationibus,
inquit,
ac
munda¬
tionibus,
arte
putato
factis.
Iam
ponit,
qua
considera¬
tione
Magi
peruenerint
ad
inuentionem
admirandi
huius
arcani
magici.
Considerarunt
(inquit)
in
ter¬
ram
redituram
vnitam
substantiam,
id
est,
sicuti
cun¬
cta
quae
sunt
ex
terra,
in
terram
semel
sunt
reditura,
non
secus
&
ista
materia
de
terra
sumpta,
magicè
venit
advnitatem
terream
adducenda,
multisque
prolixis,
&
industriosis
operationibus,
summa
separatione
factis,
in
perfectam
quandam
substantiam,
quam
quintam
essentiam
vocant,
omnium
creaturarum
essentiam
com¬
plexam.
Tandem
ex
quibus
id
fiat
substantijs
docet,
ex