IN
AVRORAM.
111
cari
philosophus,
&
ignorare
quae
tibi
vel
cochlearibus
tanquam
pultes
ingeruntur.
Philosophos
veros,
id
est,
adeptos
decet
acutissimum
ingenium,
vt
nedum
obscu¬
ra,
sed
etiam
abditissima
quaeque
in
centrum
vsque
vi¬
deat
mentis
oculis,
vt
interim
de
his
aenigmaticis,
quae
tibi
tamen
crasso
modo
iam
sumus
interpretati,
veluti
pueris
Donaticas
lectiones,
taceam.
Salmanazar
ait
in
hanc
sententiam:
Noster
ignis
corrosiuus
est,
id
est,
paulatim
agit,
non
celeriter,
vt
rodere
solent
mures,
do¬
nec
penetret
corticem,
ac
ad
medullam
siue
nucleum
per¬
ueniant:
qui
supra
nostrum
vas
obducit
aërem
vt
nubem,
in
qua
radij
huius
ignis
occulti
sunt,
hoc
est,
qui
vapo¬
res
eleuet
suos
in
aërem,
vt
nubem
videmus
naturali¬
ter
in
aëra
pelli
per
ignem
centri,
&
eleuatam
suspendi,
secum
etiam
radios
occultos
ignis
iam
dicti
centralis
ad
sublimia
deferre:
Hoc
rore
chaos,
id
est,
aëreo
vapore,
&
humiditate
nubis
deficientibus,
id
est,
aquea,
com¬
missus
est
error.
Rursum
Almadir
sic:
nisi
ignis
(inquit)
solem
nostrum,
id
est,
materiam
nostram,
humore
suo
calefecerit,
id
est,
humido
calore
fouerit,
per
fimum
montis,
id
est,
per
suam
nubem
(sunt
enim
in
aëre
nu¬
bes
montium
instar)
ascensu
temperato,
hoc
est,
mode¬
stè
eleuato
vapore,
non
erimus
rubei
neque
albi
lapidis
participes.
Author
autem,
etsi
haec
sufficere
dicat
in
de¬
clarationem
occultissimi
philosophorum
ignis,
tamen
hac
de
sententiam
adferre
suam
non
distulit,
inquiens:
Haec
est
materia
nostri
ignis,
videlicet
vt
accendatur
per
quietum
spiritum,
i.remissum
vigerem,
ignis
sensibilis,
hoc
est,
elementati,
qui
sursum
pellit
velut
calefactum
chaos,
id